Smiling coast of Africa!

Weer een teken van leven vanuit de smiling coast of Africa! We zijn inmiddels aardig ingeburgerd in Kololi, ons dorpje zoals het nu al voelt. De afgelopen 3 weken zijn omgevlogen, het voelt alsof we hier al maanden zijn! Janet en Lenneke vullen hun dagen met werken in het nieuwe restaurant, zie hieronder het resultaat van uren noeste arbeid; vieze handen. De opening voor Kerst gaat waarschijnlijk wel lukken, de volgende vraag is of er genoeg ruimte is om alle, met name mannelijke, geïnteresseerde klanten te herbergen. We kijken reikhalzend uit naar de opening van Food on Wood!

Na werktijd en in de weekends is er natuurlijk nog genoeg tijd om de omgeving te verkennen, urenlang op ons wasgoed te boenen (Inge aait haar was, de wasvrouwen van de buurman kijken meewarig toe), te voetballen met de buurjongentjes in de straat, brieven te schrijven aan het thuisfront, te ploeteren over de zandpaden en vriendelijk gedag zeggen tegen alle buurtgenoten die de 3 gezusters inmiddels wel kennen (‘excuse me, do you have a minute, what is your nice name, you walk like a champion, do you want a taxi, can you be my second wife, I recognise your face, can you buy me a football, etc’). Ergens geeft het ons ook wel een veilig gevoel dat er zoveel op ons gelet wordt en de sociale controle erg hoog is. Van elkaar kwijt raken is zo gelukkig geen sprake. En wat schetst onze verbazing als we een Nederlandse boekentafel tegenkomen onderweg, fijn dat we zelfs aan onze literaire ontwikkeling kunnen werken hier.

  Afrikaanse wasjes draaien

De vraag is in hoeverre alle duizenden handgeschreven brieven ook daadwerkelijk gaan aankomen...

De Nederlandse boekentafel onder de boom.

Lenneke

Vorig weekend zijn we naar vrienden in Marakissa geweest,  een paar dagen ervoor kwamen we op een van de vele stoffige zandpaadjes een zeer interessante jongeman tegen. Captain John was zijn naam, vertelde hij.  Hij was de securityman bij een nieuw restaurantje, genaamd Shaloom café. Het concept van dit café: er worden prostituees geholpen om weer terug in de maatschappij te komen, daarnaast wordt er over de liefde van God gedeeld en krijgen ze professionele counseling. Ze maken ondertussen dan allerlei tassen en frutseldingen om zo nuttig bezig te zijn. Verder kan je in dit café terecht voor een lekker Gambiaans sapje en hapje. Oja en er staan ook nog zoon duizend boeken waar wij uiteraard gretig gebruik van gaan maken;). Op uitnodiging van de Captain gingen we de volgende zondag naar Marakissa om te komen kijken waarom hij eigenlijk een captain was.

Captain John

 

Na een hobbelige rit in een volgepropt busje waar altijd meer in past dan het lijkt kwamen we aan.  Erg fijn om soms weg te zijn van het drukke toeristengedeelte en om in het echte inlandse Gambia te vertoeven! S ’morgens gingen we eerst naar een kerkdienst in een oude afgebrokkelde school. Erg bijzonder! Zo weinig en zo veel geloof. Zie je het voor je in Nederland? Er hoeft maar een stoeptegel los te liggen, of een stoel niet goed te staan in de kerk en iedereen is in rep en roer ( oké beetje overdreven maar bijna waar;).

Na de dienst gingen we een voetbalwedstrijd houden met onze kleine vrienden. En aangezien deze zusters Schouten best wel een beetje kunnen voetballen (iets met acht broers) werd het een uitermate spannende wedstrijd. Uiteindelijk uitgeput bezweet op de grond gevallen haha…

Waterbron in Marakissa

 

Toen was het tijd voor captain John om zijn naam waar te maken, hij is de leider van 127 kinderen, die elke zondag middag het veld rond marcheren. One step forewaaaaaaaaaaaaaaaaaaard!!!! And goo! En zo goed! Niet te zuinig. Daar kunnen ze bij defensie nog wat van leren!

Want naast kennis over God en de Bijbel is discipline voor deze kinderen het belangrijkst vertelde hij. Zo werden ze hier geleerd om soldiers for Christ te zijn. Natuurlijk moesten wij er ook aan geloven als soldaten dus daar gingen we. One step backwaaaaaaaaaaaaard. Overal gegiechel en gelach, want in de maat lopen moesten we nog erg leren haha…

Geweldig toch! Om zo soldiers in the army of Christ te zijn:-)

De rest van de dag hebben we gekanood in een prachtig meertje, te veel rijst gegeten, gedanst met prachtig geklede buurvrouwen (althans Inge rende dwars door de prachtig versierde vrouwenkring heen. En schudde hierbij haar Gambiaanse gillende billen en gaf een grote oerkreet en deed iets met een sjaal boven haar hoofd?! Heel vreemd wel haha). Ik, Lenneke, schaamde me ergens diep achter een boom. De eerlijkheid betracht te zeggen dat ik soms nog iets te veel van m’n westerse geremdheid in m’n lijf heb als het om Gambiaanse dans gaat maar ook dit komt wel goed!

3 lonely strangers on the road

De daaropvolgende zondag gingen we naar een kerk in Westfield waar we al wel eens geweest waren. Wij dachten dat we de weg nog wel wisten en gingen dapper op pad. Na een half uur geploeterd te hebben door het zand en onderweg al drie verschillende andere kerken gezien te hebben, waren we er klaar mee. Gelukkig waren er een aantal mensen  die ons de weg vertelden. Want ja hun wisten echt heel zeker waar onze kerk was. Onderweg verzamelde er zich steeds meer mensen die zich er mee bemoeiden en ons allerlei richtingen op stuurden. Uiteindelijk kwamen we bij een hele andere kerk uit dan we eerst van plan waren maar dat mocht de pret niet drukken. Na de dienst, zag ik dat Inge al een traantje van ontroering weg pinkte aangezien ze een piano in het vizier had…nostalgie ten top!  En hup daar ging ze. Wat we niet wisten dat het koor ging oefenen voor Christmas.  Dus daar zaten we met onze stoffige voetjes en bezwete hoofden oooo holy night te galmen. Inge inmiddels aangesteld als vaste pianobegeleider, ik moest de zang leiden. En wee gebeente als we dat niet durfde want shyness is niet toegestaan  in Gambia. Na hevig tegensputteren en dreigen dat we anders nooit meer langs zouden komen  werd er meewarig ingestemd met onze weigering om als solisten op te treden. Met een grote grijns op ons gezicht gingen we die middag weer terug naar huis. Want zoals de voorganger met klem tegen ons vertelde, het was vast geen toeval dat we verdwaalde vandaag, er is overal een plan voor!

 The smiling coast of Africa!

Wat genieten we van de ontmoetingen, onze nieuwe brothers and sisters, de gesprekken en schaterpartijen, de stiekem o zo dure gekochte zakken toffees als we de broodjes ei en borden rijst even zat zijn (die respectievelijk 15 en 60 cent zijn), onze dagelijkse springtouwsessies (o nee, daar beginnen we morgen mee), de Harmattan wind die onze nachten wat aangenamer maakt, de waterketel die ons soms een warme douche bezorgd en de gastvrijheid en vriendelijkheid van het Afrikaanse volk. En wat het allemaal nog zo veel leuker maakt is dat we samen als zussen hier zijn. Niet alleen zussen maar ook vriendinnen voor altijd:-)   COUNT YOUR BLESSINGS!

Ons schamele hutje;)

De newborns krijgen hier pas een naam na 7 dagen, hier waren we bij een naming ceremony. De baby werd als eerste in onze handen geduwd, vader en moeder waren vervolgens nergens te vinden dus we hebben dit prachtige schepseltje maar mee naar huis genomen;)