Schouten in Gambia: Lenige Hollanders, Kerst in de velden van Kololi en een trouwpartij

‘It’s the most wonderfull time of the year’ galmt overal uit de speakers. Soms loopt er een verdwaalde Kerstman over straat met een flitsende lichtgevende muts op. We gniffelen hier soms om, want in onze beleving past dit niet echt bij een temperatuur van 30 graden maar is dit onlosmakelijk verbonden met kou, sneeuw en donkere dagen rond Kerst.

We genieten volop van de Afrikaanse voorbereiding voor Kerst. Inge heeft haar best gedaan op de decoratie van het ziekenhuis met I-love-you-ballonnen (helaas waren alle ballonnen vorige week al geklapt en moest het deze week opnieuw) en ander kitscherig spul. De knallende ballonnen veroorzaken soms luide explosies, volgens een collega moesten we de patiënten maar inlichten hierover voordat ze dachten dat het ziekenhuis vol bommen zou liggen… De mannen van de housekeeping werden opgetrommeld met hun ladders om spijkers in de muren te boren om de ballonnen te kunnen ophangen, tsja of dat nou zo goed is voor de muren van het net 2 jaar oude ziekenhuis vragen we ons af. Tot de 23^e 18:00 was het onbekend of de 24^e December een public holiday (feestdag) zou zijn of niet maar er werden maar alvast voorlopige roosters van wie er dan wel of niet zouden moeten werken opgesteld, in afwachting van de afkondiging op TV. Mooi is dat veel moslims met christenen het Kerstfeest vieren zoals ook veel christenen met moslims het Tobaski (offerfeest) vieren.

Weer een transfer van een patiënt naar Senegal. Makkelijker gezegd dan gedaan, het medische team was namelijk in hun hotel dus we hebben 2 uur met de patiënt op het vliegveld gewacht in de ambulance in de brandende zon. Gelukkig was de patiënt stabiel...Hoe frappant ook dat de security van de airport niet eens wist dat de airambulance al op het vliegveld geland was...

Feestjes vieren hier zijn ze heel goed in, dus ook de geboorte van Jezus wordt zeer uitbundig gevierd. Dresscodes, selfies met de gehele kerk gehuld in Kerstmutsen, swingende koortjes, presentjes voor jong en oud (wij konden gelukkig ook met een pak biscuitjes naar huis;) en dansende kinderen. Er is ongeveer elke avond een kerkdienst momenteel, dus we vergaren heel wat cadeautjes op deze manier. We genieten ervan om Kerst op deze manier te vieren, om samen met anderen blij te zijn dat Jezus als kind naar de aarde kwam om Zijn leven voor ons te geven zodat wij in vrijheid kunnen leven.

Vorig weekend zijn we naar een bruiloft geweest. We wisten in eerste instantie niet van wie maar dat maakte ook niet zoveel uit. Voor een Afrikaanse bruiloft heb je natuurlijk ook traditionele kleding nodig. We hadden van een vriendin hier de stof gekocht waarmee we naar de tailor gingen. Het is altijd weer een grote verassing hoe zo’n jurkje of rok uitvalt, zoals verwacht was het inderdaad ook vrij ‘typisch’. Maar goed, hoe je er hier uitziet maakt niet zoveel uit (wat een verademing hé!). En ondanks de soms stijf omhoog staande jurk oogsten we toch veel bewonderende blikken en complimenten in onze African dresses.

Zie links 2 witte dames wachten op hun jurken;)

De naaimachine waar het allemaal mee gebeurd is...

Nadat de kerkdienst een uur later dan gepland begon klonk het ‘I promise to be true to you in good times and in bad, in sickness and in health …’ door de kerk heen, een mooi moment. Hierna zijn we naar Marakissa gereisd, heel leuk om met allerlei andere mensen in de bus te zitten die ook geen idee hadden wie het bruidspaar nou precies was maar die ook via-via-via waren uitgenodigd. Ondertussen wisten we natuurlijk wel een beetje wie het bruidspaar was, dorpsgenoten van een vriendin uit Marakissa. Toen we daar aankwamen was het feestgedruis al begonnen, alle omliggende dorpen waren ook uitgenodigd dus druk was het zeker. We konden gelijk meehelpen in de bediening en iedereen voorzien van een Fanta of een biertje met een bakje koekjes. Ondertussen werden er speeches gehouden die soms niet te verstaan waren doordat ze microfoon zo hard stond en het enthousiasme zo groot was. Of daar klonk weer een fluitje en begonnen 4 vrouwen uitbundig te dansen. Waarna de hele zaal weer losging. Na het aansnijden van de bruidstaart vond er een ware rel door de dorpskinderen plaats op de ballonnen die aan de boog rondom de taart hingen. Waardoor de taart bijna omviel. We kregen gauw een stuk mierzoete cake in onze handen gedrukt en zijn naar buiten gerend. Waar het alweer tijd was voor andere dansen. En nog meer dansen. We hebben heel veel zitten observeren maar op een gegeven moment kregen de kinderen Inge toch in het vizier en was een houterige dans onvermijdelijk. Waarna Lenneke zich nog dieper verschool in een hoekje. Haha, het was weer een heuse vermakelijke ervaring:-)

Het bruidspaar was wel heel erg jong...

Traditionele kleding

We hebben overnacht in Marakissa, het dorpje waar de bruidegom opgegroeid was en waar de bruiloft was. Met 5 personen op een dun matrasje terwijl de dansen doorgingen tot 4u s’nachts en de haan s’morgens om 6u weer kraaide. Zo’n nacht was het. De volgende dag zijn we in de middag soort van weggevlucht omdat alle vrouwen Lenneke bijna dwongen om mee te doen met de cultural dances omdat ze dat gisterenavond nog niet had gedaan. Niet dat Lenneke dat niet kan natuurlijk (heb je haar super lenige benen wel eens gezien?), maar je moet ook je plaats weten. Helemaal op het gebied van dans waar wij als stijve Nederlanders niet zoveel kaas van gegeten hebben. Wat schrokken we toen het busje het na 2 meter opgaf, nadat er 3 mannen onder het busje wat gemorreld hadden en em weer aanduwden tuften we dan toch terug naar Kololi. Met een big smile en naar-vis-stinkende-handen, want we hadden een uur daarvoor vissenkoppen ontleed die samen met de rijst gegeten zouden gaan worden. We vonden het helemaal niet erg dat we dáár niet bij zouden zijn.

De eerste 2 maanden hier zitten er al bijna op, de tijd vliegt! We hebben 2 weken bezoek gehad van Irene, een vriendin van Inge. Wat waren we blij met de repen Tony Chocoloney, stroopwafels, banketstaaf, drop en ander lekkers. We genieten er nu nog steeds van. Oké, dat is inderdaad niet waar want het was de volgende dag ongeveer allemaal op. We kijken nu al reikhalzend uit naar het volgende bezoek (hint JP…).

We genieten nog steeds van elkaar, slechte grappen, toeristische hoogstandjes, Senegal (o nee, toch niet want dat was vrij ver rijden waar we niet zoveel zin in hadden;), ontbijtjes van onder de boom op de veranda, middagslaapjes, het ‘lenen’ van elkaars kleding, kibbelpartijen en lachbuien.