Meer liefs dan leed uit Gambia!

Daar zaten we dan, hoog in de lucht. Linda (onze huisvriendin die 2 weken mee is op vakantie) was druk bezig met haar lippen stiften. Wij lachten daar heimelijk om want zodra ze op Gambiaanse bodem zou aankomen zou al haar make-up in straaltjes van haar gezicht aflopen. Janet zat heerlijk in haar gereserveerde XL- stoel te dutten, Lenneke luisterde muziek en snoot elke 3 minuten haar verkouden ranke neusje. De eindeloze Sahara (dachten we) schoof onder ons door, etensluchten bereikten onze neuzen. Gingen we voor een klef vliegtuigbroodje of smikkelden we onze meegekregen Tony-chocolony op? De keuze was niet moeilijk….Op naar Gambia, the smiling coast of Africa!

Een lift vol Westerse bagage

Zo eindelijk dus weer een teken van leven vanuit dit loeihete  en aangename land. We genieten met volle teugen van de zon, het schudden van honderden zwetende handen per dag, Afrikaanse big hips (haha;), elkaars aanwezigheid, elke ochtend hetzelfde broodje ei (wee ons cholesterolgebeente als we terug zijn;), gele taxi’s die van ellende uit elkaar vallen, ontelbare huwelijksaanzoeken (begrijpelijk natuurlijk, 3 zulke dappere Hollandse vrouwen), dikke kevers in onze schoenen, onuitputtelijke honger naar Westers eten (als je weg bent weet je pas wat je mist!), elke ochtend om half 6 gewekt worden door een luidruchtige moskee, onrustige magen die moeten wennen aan het lokale voedsel, relaxtheid (we hebben hier absoluut geen tijd om ons te haasten), liters water per dag en muggenbulten, verkoudheden en diarreeaanvallen (we houden het bij deze details). We vinden het heerlijk! (uhm dat laatste dus niet helemaal maar voorgaande items wel)

Ons dagelijks brood om de hoek

We zijn inmiddels gearriveerd in onze nederzetting in Kololi, een klein dorpje naast het toeristische deel Senegambia. We wonen in een fijn huisje omringd door een grote hoge muur met glaswerk erop. Hoe luxe is het om alle drie een eigen kamer te hebben met daarin een ventilator, ondanks dat is het nog steeds 30 graden dus zweten doen we zeker. Janet en Lenneke hebben hier eerder gewoond dus alle buren waren blij om hen weer te zien. ‘Long time Ramatoullij and Binta, welcome back!’ Inge is inmiddels omgedoopt tot Yafatoe, wat iets makkelijker uit te spreken is dan Inge? Inga? Ingie? Inga is natuurlijk ook prima;). We kregen vanmiddag trouwens een reprimande omdat onze namen moslimnamen zijn en dit natuurlijk niet kan als christenen;). We zijn nog in beraad voor nieuwe namen, suggesties zijn welkom.

Len en Janet zijn inmiddels begonnen met klussen in het nieuwe restaurant van Ade. Hoe verrassend is het dat het restaurant nog laaaaang niet klaar is maar de opening wel met Kerst gepland staat. We zijn benieuwd of het konijn dan al opgediend kan gaan worden;). De eerste reserveringen zijn in ieder geval al binnen! Inge is begonnen met werken in de Africmed Clinic. Na een ‘sollicitatiegesprek’ met de CEO (Chief Executive Officer-directeur), zijn secretaresse, 2 hoofden van de financiële administratie en 2 dokters was er toestemming om te beginnen (om dit sollicitatiegesprek te plannen was een telefoontje naar de CEO voldoende, ‘come upstairs, we are almost finished with the meeting’, almost was na 45 minuten op een stoeltje voor zijn kamer).

Normaal werken mensen hier 6 dagen maar gelukkig was 5 ook acceptabel, zelfs de werktijden (08:30 – 15:30) zijn prettig! Omdat Inge haar diploma’s is vergeten (ze wijt dit aan gebrek aan ruimte in haar koffers, anderen wijten dit aan gebrek aan inzicht…) werkt ze nu nog als ‘observer’. Dit betekent dat het toedienen van medicatie etc nog niet is toegestaan totdat de registratie als nurse in Gambia is voltooid. Hiervoor worden momenteel naarstig foto’s gemaakt door huisgenoten en familieleden in Nederland om de benodigde papieren en diploma’s overzees te krijgen.

Bordje bij de patiënt die nuchter moet zijn, hoe handig.

Drug preparation area

 Dringend oproep van het management aan alle nurses om in ieder geval elke shift de vital signs te meten.

Inge: De eerste dagen waren zeer bijzonder, net als waarschijnlijk alle komende gaan zijn. Er is een soort registratiekastje waar de nurses en doctors met hun vingerafdruk kunnen in- en uitklokken zodat precies wordt geregistreerd hoe laat ze beginnen en eindigen met hun shift. Dit wordt allemaal geregistreerd in de computer en er volgen sancties als dit afwijkend is. Ik ben benieuwd! De eerste dag stond in het teken van kennismaken met alle stafleden en een rondleiding door het ziekenhuis. Na 5 minuten plakte m’n witte Radbouduniform al aan mn lijf ondanks dat er veel ventilatoren onafgebroken aan staan. De private wards en de kantoren van de hoge bazen hebben echte airco dus ik denk dat ik daar maar veel tijd door ga brengen;). De rollen van de verschillende disciplines zijn me nog niet helemaal duidelijk, de ene is nurse, de ander medical student, de volgende is weer ooit begonnen aan zijn nurse opleiding maar is nu gewoon aan het werken…

De eerste ochtenden ben ik mee geweest met de wardrounds. Erg interessant natuurlijk omdat dit in Nederland ook m’n stokpaardje was;). In een volgende blog ga ik hier wat meer over schrijven, dat is al een blog op zich waard namelijk! Het ziekenhuis heeft 2 verdiepingen, op de onderverdieping zitten oa de out patient department en een kleine OK. Tevens zit daar de cashier, een klein financieel luikje waar de behandeling of opname contant afgerekend kan worden, hoe handig!  Ook is er een trauma room waar een paramedic verantwoordelijk voor is (hoewel een Zwitserse IC-nurse die daar ook werkt me vertelde dat hij eigenlijk een ambulancechauffeur is…). Hoe dan ook, hij heeft mijn nummer dus belt me als er ‘big big emergencies’ zijn zodat ik eventueel kan assisteren of mee kan met de ambulance. Momenteel ben in ingedeeld op de topfloor, daar zitten de male en female ward, een ICU (intensive care unit) die is opgezet door die Zwitserse IC-verpleegkundige, een labour ward en 4 private wards. Veel nurses werken hier dubbele shifts, dus van 08:00 in de ochtend tot en met 19:00 s’avonds om zo hun gezin te kunnen onderhouden. ARBO-technisch gezien geen goede tijden maar qua werkdruk moet het wel lukken als ik dat zo inschat….de verpleegpost moet continu bemand zijn omdat daar een telefoon staat dus dat lijkt iemands taak te zijn. Verder worden er om de 4 uur vital signs gemeten en medicatie gedeeld. Tussendoor wordt er heel veel gezeten in het ‘nurse station’, alwaar onderling schoenenhandeltjes worden afgesloten, er gebeden wordt als de tijd daar is, er met elkaar wordt gegeten (ik deelde mee van hun bord rijst, zij genoten van mijn appels), veel personal calls worden gepleegd en er heel veel wordt gesocialized. Als er een patiënt belt wordt de zaal bezocht, tussendoor eigenlijk vrijwel niet.

Oké, we kunnen nog wel uren doorschrijven maar aangezien deze blog dan onaantrekkelijk lang wordt en we toe zijn aan een duik in de heerlijke Gambiaanse zee zeggen we jullie weer vaarwel!